The Southern River Band zet Eureka op z’n kop met Australische branie

(Eureka, 18 februari) Eureka voelt even als een dampende kroeg ergens langs de Australische outback bij The Southern River Band. Oude rockers met grijze manen, aangevuld met een handvol jeugd dat duidelijk is opgegroeid met Spotify maar vanavond kiest voor pure versterkers. Vooraan zijn ze direct klaar om te headbangen.
“ How’s it going Zwolle? ” klinkt het bij de opening. Daarna geen poespas maar recht vooruit. Een sound die schuurt tegen de jaren 70 en 80, ergens tussen pubrock en stadionambitie. Lang haar, zwetende gitaren en een drummer met een opvallende mohawk en ontbloot bovenlijf. De zanger draagt een glitterbroek die zelfs vanaf de bar niet te missen is.

Hard, strak en zonder rem

Vanaf track twee gaan de heupen los. De voorste rij knikt niet alleen mee maar duikt er vol in. Handen in de lucht, luchtgitaren die fanatiek worden bespeeld. Na vijf nummers is het hek echt van de dam.
Watch Yourself You’re Gonna Hurt Yourself komt stevig binnen en laat de zaal voor het eerst collectief springen. Even later dendert The Streets Don’t Lie door de ruimte. Kort rustmoment, dan telt de zanger af met een rauwe “ one two three four ” en schakelt de band nog een versnelling hoger.

Halverwege de set ontvouwt zich een lange instrumentale uitbarsting tijdens Chasing After Love I’ll Burn A Hole In Your Shoes. Huilende gitaarsolo’s, een stuwende drumpartij en een bas die alles bij elkaar houdt. Een van de gitaristen staat met gesloten ogen volledig in de muziek. Het tempo zakt naar pure rock ’n roll en de zaal scandeert op de maat “ hey hey hey ”. Even lijkt het alsof het dak eraf gaat, maar net op het moment suprême halen ze de voet van het gaspedaal voor nóg een solo. De ontlading volgt alsnog. Heeeuj, klinkt het uit tientallen kelen.

De meerstemmigheid is strak, de riffs vet en de energie retestrak. Invloeden van 70’s en 80’s rock zijn hoorbaar, met een knipoog naar pubrock en klassieke boogie.

Stiltes en sterke momenten

Toch verliest de band geregeld momentum. Tussen nummers door vallen er stiltes voor ombouw en stemmen. De zaal verandert dan in een grote kroeg waar iedereen door elkaar praat. Een solistisch moment van de zanger wordt zelfs overschaduwd door geroezemoes.
Wanneer hij grapt dat hij geen toilet backstage heeft en snel moet plassen, barst de zaal in lachen uit. Hij rent van het podium, keert terug onder gejuich en de show herpakt zich moeiteloos.

Opvallend is hoe de zanger na veel nummers iets over Zwolle roept. En hoe het publiek de setlist lijkt te kennen. Vanuit de zaal worden nummers geroepen, soms nog voordat de band zelf zover is.

Verwarring en een vlammend slot

Na “ We were The Southern River Band, have a great night ” loopt de band van het podium. Muziek gaat aan. Geen gejuich. Mensen denken dat het klaar is en sommigen lopen al richting uitgang. Dan toch nog beweging. “ We do two more songs if that’s allright with ya. ”
Fuck You, Pay Me wordt uit volle borst meegezongen. Handen in de lucht, middelvingers erbij. De zaal is iets leger maar wie blijft, gaat volledig los. Vanuit een groepje klinkt de roep om Chimney. De band twijfelt kort, whiskyfles gaat rond, bassist neemt een flinke teug en besluit.
Chimney sluit de avond af in volle vaart. Geen subtiele finesse meer, gewoon rechttoe rechtaan rock ’n roll.

Eindoordeel

The Southern River Band bewijst in Eureka dat ze ijzersterke muzikanten zijn met een herkenbare stijl en bakken energie. De vele stiltes kosten ze net wat extra vuur in de zaal, maar wanneer ze spelen, spelen ze alles aan gort.