(Ziggo Dome, 10 november) - Al bij het tweede nummer gaat het publiek los. Tijdens Here’s the Thing wordt duidelijk dat Fontaines D.C. weinig moeite hoeft te doen om de Ziggo Dome in beweging te krijgen. Op dinsdag 10 november 2026 speelde de Ierse band voor het eerst een eigen show in de Amsterdamse zaal. Er wordt meegeschreeuwd, hard gedanst en gecrowdsurft. Alleen frontman Grian Chatten oogt soms nog wat ongemakkelijk als middelpunt van het geheel.
Sinds debuutalbum Dogrel uit 2019 is Fontaines D.C. flink veranderd. Op Romance verbreedde de band zijn geluid met meer melodie, elektronica en grootser opgezette alternatieve rock. Het vijfde album Dopamine Chamber trekt die ontwikkeling verder door. In de Ziggo Dome komen die verschillende kanten samen, met een duidelijke nadruk op de laatste drie platen.
Here’s the Thing krijgt de Ziggo Dome vroeg mee
De avond begint met Six Shot Morning, waarna Here’s the Thing meteen voor de eerste uitbarsting zorgt. Het publiek heeft nauwelijks tijd nodig om warm te draaien. Veel bezoekers kenden de nummers woord voor woord en lieten dat ook horen.
Met Nabokov en Boys in the Better Land volgen al vroeg twee geliefde nummers uit eerdere periodes. Vooral die laatste brengt de oorspronkelijke felheid van Fontaines D.C. naar boven. Daarna laat Marianne horen hoeveel ruimte sfeer en elektronica inmiddels hebben gekregen.
Via Jackie Down the Line, You Miss Me en Roman Holiday krijgt de set verder vorm. De band schakelt tussen de verschillende albums zonder dat het optreden als losse blokken aanvoelt.
Na A Hero’s Death volgt In the Modern World, een van de hoogtepunten van de eerste helft. De melodieuzere, weidsere kant van Fontaines D.C. werkt hier uitstekend. Het nummer laat horen dat de band ook zonder voortdurend op gejaagdheid te leunen zo’n grote zaal kan vasthouden.
Wanneer daarna ‘Free Palestine’ klinkt, antwoordt het publiek met luid gejuich.
Crowdsurfers bij Big Shot en zwaaiende armen bij Tongue
Na Happy for You volgt Big Shot. Boven de hoofden verschijnen crowdsurfers, terwijl het publiek beneden volop blijft bewegen. De overgave is groot. Mensen komen hier duidelijk om hun favoriete nummers samen te beleven.
Tijdens Tongue verandert het beeld. De zaal zwaait mee en ook het nieuwe materiaal zorgt daarmee voor een gezamenlijk moment. Het nummer valt op plaat op door zijn vervormde bas en bewerkte zang. Vanavond blijft vooral het beeld van al die bewegende armen hangen.
Die afwisseling houdt het concert levendig. Er wordt hard gedanst, maar bezoekers staan ook zichtbaar te genieten en mee te zingen. Death Kink, Mimesis en Bug brengen de set vervolgens richting het laatste deel.
Grian Chatten is het onwennige middelpunt
Op het podium trekt Grian Chatten vrijwel alle aandacht. Zijn herkenbare stem verbindt de verschillende kanten van het repertoire. Ook wanneer hij niet zingt, blijft hij het middelpunt. Hij beweegt over het podium en probeert met opvallende handgebaren het publiek verder mee te krijgen.
Dat oogt soms ongemakkelijk. Niet ieder gebaar komt vanzelfsprekend over en zijn bewegingen lijken af en toe wat gezocht. Het geeft hem een eigen uitstraling, maar werkt niet op ieder moment even overtuigend.
De overige bandleden concentreren zich vooral op hun partijen. Die worden strak gespeeld, waardoor er een stevige basis onder Chattens optreden staat. Tegelijkertijd blijft het visueel wat eenzijdig. Meer wisselwerking tussen de muzikanten zou de show nog levendiger kunnen maken.
Het is een kanttekening bij een optreden dat muzikaal overtuigt. De nummers dragen de avond en het publiek geeft er volop iets voor terug.
Where Is Gone? maakt de avond af
Met Favourite heeft Fontaines D.C. laat in de set opnieuw een publieksfavoriet achter de hand. Na Demolition sluit Starburster het reguliere gedeelte af. Zelfs op dat moment is de voorraad sterke nummers nog niet op.
In de toegift volgen Japan en I Love You, voordat Where Is Gone? het laatste woord krijgt. Deze grootse ballad staat ver afs van de rauwe postpunk waarmee de band begon. Juist dat nummer blijkt vanavond een prachtige afsluiter.
Na al het dansen en meeschreeuwen krijgt het concert hier een magisch slot. Where Is Gone? behoort tot de hoogtepunten van de avond en maakt duidelijk hoeveel Fontaines D.C. inmiddels buiten zijn oorspronkelijke geluid kan bereiken.
Van Dogrel komt alleen Boys in the Better Land voorbij. Het debuut is daarmee beperkt vertegenwoordigd, maar de set biedt genoeg andere favorieten om die keuze te dragen. Inmiddels zijn er zoveel geliefde nummers dat er voor iedere bezoeker wel iets ontbreekt.
De eerste Ziggo Dome is overtuigend geslaagd. Chatten oogt soms nog onwennig als bespeler van deze enorme ruimte, maar de band speelt strak en het publiek geniet zichtbaar. Met een sterke set en een magische afsluiter bevestigt Fontaines D.C. zijn plek tussen de grote alternatieve acts van dit moment.