JOHAN laat Pergola opnieuw schitteren in Eureka
(Eureka, Zwolle) – De zaal van Eureka gonst al voordat er een noot klinkt. Wanneer JOHAN het podium opkomt, barst er direct luid gejuich los. Het publiek, grotendeels bestaande uit trouwe liefhebbers, weet precies wat er gaat komen en dat voel je meteen. Met Tumble and Fall opent de band strak en vertrouwd. Geen omwegen, gewoon raak.
Van begin tot eind meezingen
Het volledige Pergola album wordt in volgorde gespeeld en juist die voorspelbaarheid werkt in het voordeel van de avond. Bij nummer twee gaan de voeten al van de vloer en niet veel later klinkt er enthousiast gefluit uit de zaal. Handen gaan omhoog, stemmen sluiten naadloos aan.
“Dankjewel, welkom allemaal bij onze try out,” zegt de zanger nuchter.
“Lekker!” klinkt het meteen uit de zaal.
“Dankjewel dat je het lekker vindt,” reageert hij droog.
De band klinkt loepzuiver en ontspannen. Alsof deze nummers nooit zijn weggeweest. Bij Day Is Done bereikt de set een eerste hoogtepunt. De zaal wordt uitgenodigd om mee te zingen en doet dat massaal. Het slot zweeft nog even na in de ruimte.
Routine, humor en een hand in het gips
Opvallend detail is de zanger die met zijn hand in het gips gewoon soepel blijft spelen. Het typeert de vanzelfsprekendheid waarmee Johan hier staat. Een biertje nonchalant naast zich, een korte “dankjewel” tussendoor en door.
“Wat fijn dat jullie er allemaal zijn in Zwolle. Leuke tent hier.”
Bij Why _Cp volgt een moment van zelfspot dat perfect past bij de toon van de avond.
“Dit is de tweede keer ooit dat we dit spelen. In 2001 één keer gedaan.”
“Geen idee waarom. Is gewoon een kutnummer.”
Gelach rolt door de zaal terwijl het nummer verrassend sterk overeind blijft. Even later:
“Hoe oud waren jullie in 2001? Vijfentwintig jaar geleden jongens. Gelukkig ben ik een ouwe lul geworden. Voor hetzelfde geld was ik dood.”
Bij Here slaat de sfeer om naar iets oprechts en intens. De emotie ligt er dik bovenop, zonder dat het zwaar wordt.
Na Pergola komt de vrijheid
Na het laatste Pergola nummer lijkt de band even af te ronden.
“Dankjewel, dat was het album. Dit was het… nee, we spelen nog wel wat. We zijn er toch.”
Vanaf daar wordt het losser. Meer ruimte, meer lucht. Er ontstaat iets dat bijna voelt als jammen. Wanneer drummer Jeroen Kleijn zijn stok laat vallen, kijkt de zanger droog opzij.
“Dit is onze drummer: Jeroen Kleijn”
De zaal lacht, de band speelt door.
Er volgen meer interacties.
“Komen jullie allemaal uit Zwolle?” vraagt hij, waarna een kort gesprek ontstaat dat de sfeer alleen maar warmer maakt.
Met Ocean wordt nog een jubileum aangestipt. De set krijgt hier meer rek, minder strak kader. Het verschil met het eerste deel van de avond is voelbaar en werkt verfrissend.
De encore met Everybody Knows sluit de avond af zoals die begon. Samen, luid en met zichtbaar plezier.
Pergola staat nog altijd als een huis
JOHAN bewijst in Eureka dat Pergola nog altijd staat als een huis. De kracht zit in de combinatie van strakke uitvoering, droge humor en een publiek dat elke noot kent. De quotes geven de avond kleur zonder de muziek te overschaduwen.