Big Special zet Rotown op z’n kop met rauwe energie en gitzwarte humor

(Rotown, Rotterdam) - Rotown zit ramvol op deze vrijdagavond. Zodra het Robin Hood-fluitje klinkt, weet iedereen: het gaat beginnen. “Enough of that and Rotterdam!!” schreeuwt frontman Joe Hicklin voordat het duo losbarst met het openingsnummer. Vanaf dat moment is er geen houden meer aan. De drums donderen, de woorden snijden.

Vol gas vanaf seconde één

Het publiek gaat meteen mee. Voorin staan de diehards die elk woord kennen, daarachter dansen mensen los, en achterin wordt geconcentreerd meegeknikt. Niemand lijkt weg te lopen voor een drankje. Zelfs niet voor een wc-pauze. Big Special houdt iedereen in z’n greep.

Hoogtepunten en chaos

Bij Don’t Save the Pony wordt het publiek één stem. Luidkeels meezingen, handen in de lucht, pure euforie. Even later gooit drummer Callum Moloney er een loepstrakke solo uit, terwijl hij z’n eigen zweet lachend wegwuift. “Not crying, just sweating,” grapt hij. De sfeer blijft tegelijk fel en droogkomisch.

Theater, humor en punkenergie

Tussen de songs door voeren ze mini-sketches op. Zo speelt de zanger een gesprek met een ‘manager’ die roept dat ze te lang lullen, waarna ze direct een knalnummer inzetten. Er is zelfs een moment waarin Joe oogcontact maakt met een fan en een heel couplet samen zingt. Na afloop volgt een high five, de connectie is oprecht.

Nieuwe anthems en scherpe randjes

Halverwege kondigen ze een nieuwe ‘national anthem’ aan: Shit House. “Because England is f*cked,” zegt Joe droog. Het publiek brult mee alsof het een klassieker is. Hun politieke randje blijft aanwezig: tegen kapitalisme, vóór verbinding.

Slot vol chaos en ontlading

Aan het einde van de setlist duikt de zanger het publiek in, terwijl iemand op een crash mag meppen. De drummer klimt op de bar en drinkt een biertje alsof het de laatste is. Het slot met Black Dog/White Horse is minder uitbundig, maar des te intenser. Ogen dicht, stemmen open, iedereen zingt. Dan zwaaien ze af op That’s Life van Sinatra, ironisch, ontroerend, typisch Big Special.

Eindoordeel

Een show die voelt als een roestige machine: niet perfect geolied, maar met ziel, zweet en overtuiging. Twee man, nul opsmuk, maximale impact. Op de plaat wordt er meer gezongen, maar live klinkt het vooral als spoken word of schreeuwen en dat past precies bij hun energie. Het was een chaotische avond, maar eentje die van begin tot eind wist te boeien.