Ist Ist in Hedon: donker, strak en op stoom in de tweede helft
(Hedon Zwolle, 15 oktober) - Met een half biertje in de hand en een zonnebril op loopt zanger Adam Houghton van Ist Ist het podium op in een uitverkocht Hedon. Geen grootse entree, maar precies wat je van Ist Ist verwacht: nonchalant en duister tegelijk. I Am The Fear opent de set en zet meteen de toon. Het publiek klapt al voorzichtig mee, terwijl de band, strak in leren jassen en zwarte blouse, een dreigende sfeer neerzet. De bas trilt, de drums zijn strak, en het klinkt alsof Joy Division even door Hedon waart.
De eerste vonken
Bij de derde track komt de zaal echt los. Tot dan toe blijft het vooral bij meeknikken en licht deinzen, maar I’ve Lost My Shadow breekt dat patroon open. De energie stijgt, mensen beginnen te springen en de band lijkt het zelf ook te voelen. Houghton is goed bij stem, donker, warm en overtuigend. Na vijf nummers vraagt hij het publiek om mee te klappen, maar Zwolle houdt het liever bij kijken en luisteren. Toch ontstaat er langzaam beweging: hier en daar wordt er voorzichtig gedanst, stelletjes genieten ingetogen van een herbeleving van de new wave-tijd.
Een onverwachte wending
Midden in de set komt de verrassing van de avond. De band schakelt ineens over naar een meer uplifting nummer. De drummer zingt mee, en wat begint als een synth-ballad groeit uit tot een meeslepend, bijna optimistisch stuk dat doet denken aan White Lies. Het is een welkome afwisseling na de reeks donkere tracks. Daarna kondigt de band aan dat de videoclip voor The Kiss in Nederland is opgenomen en dat ze vanavond opnieuw filmen omdat “Nederland zulke toffe podia heeft”.
Stoïcijns, Brits en onderkoeld
Het publiek is gemengd: veel grijze koppen uit de new wave-era, sommigen met Ist Ist-shirts, maar ook veel nieuwsgierige nieuwkomers. Weinig wordt er meegezongen, maar de aandacht is groot. De band zelf blijft vrij statisch; het bier vloeit, maar beweging is schaars. Halverwege de set zegt de bassist iets onverstaanbaars met een onverstaanbaar accent, klinkend als een piloot die iets door de intercom mompelt. Het past bij hun Britse droogheid.
Vanaf ‘I remember Everything’ komt de vonk tot leven
Op driekwart van de show volgt een rustpunt, waarna nieuwe track I remember everything wordt ingezet. De sfeer verandert: Under Your Skin is de hardste track tot dan toe en zorgt voor het eerste echte moment van ontlading. Vanaf hier gaat het gas erop. De band jamt uitgebreid voor ze van het podium stappen, en tijdens de toegift barst alles los. Wolves en Stamp You Out brengen Hedon eindelijk in beweging; bij afsluiter You’re Mine, hun grootste hit, vliegen de camera’s de lucht in.
Eindoordeel
De show van Ist Ist in Hedon kent een duidelijke opbouw. De eerste helft is beheerst, bijna te ingetogen, maar in de tweede helft laat de band zien waarom ze al tien jaar een vaste waarde in de postpunkscene zijn. Hun geluid blijft duister en strak, hun energie gecontroleerd maar intens. Tegen het einde is de sfeer gitzwart en gloeiend tegelijk, precies zoals het hoort bij Ist Ist.