De Staat test nieuw werk in intieme Herberg in Ommen

(Café de Herberg, Ommen) De Staat heeft inmiddels elk denkbaar podium in Nederland gezien, maar tijdens deze try-out tour kiezen ze bewust voor kleine zaaltjes. Op 15 november strijkt de band neer in Café De Herberg in Ommen, waar zo’n 200 man zich dicht opeen heeft gepakt. De Instagram van de band is volledig leeggeveegd, wat de sfeer rondom dit optreden nog mysterieuzer maakt. Wat komt er aan? Vanavond wordt er in elk geval veel nieuws getest.

De start: direct raak

De band opent strak met Who’s Gonna Be the Goat. Torre kijkt de zaal nadrukkelijk in. Na een korte stilte wil hij opnieuw inzetten, maar telkens gaat het publiek er vol doorheen. Het publiek heeft er duidelijk zin in. Terwijl bij Peptalk de eerste mensen beginnen te springen, ontstaan er al telefoontorentjes om nieuwe muziek vast te leggen.

Publiek dicht op elkaar

Het publiek is gemêleerd en opvallend vrouwelijk. De Herberg voelt voller dan vol. Zweetdruppels, ellebogen, telefoons en hier en daar een buurvrouw die in je nek staat te hijgen; het hoort erbij vanavond. De sfeer is uitgelaten en het meezinggehalte hoog. Zodra Torre vraagt of er mensen uit Ommen zelf aanwezig zijn, gaan er maar twee handen omhoog. De rest komt van buitenaf.

Nieuwe nummers domineren

De verrassing van de avond: er wordt ongelooflijk veel nieuw werk gespeeld. The King klinkt alsof je met een vaandel het slagveld op wordt gestuurd. Donker, pulserend, en zwaar in de maag.
Dan duikt er een trage, bijna gimmickachtige song op: What Goes Up Must Go Down. Na het nummer wijst Torre een jongen in een fel fluoriserend shirt aan als winnaar van het “meest opvallende shirt”. Hij mag een moment het podium op. Torre grapt: “Ik zie je heus wel hoor, daar heb je dat shirt niet voor nodig.”

Stiltes, samples en mislukte crowdsurfs

Fire Fire volgt en knalt binnen met pauken en bouwt langzaam uir tot een repetitieve, beatachtige track, donker en strak. Daarna komt er nóg een nieuw nummer dat gevaarlijk binnenkomt: harde klappen, daarna rust, en Torre die naar hoge zanglijnen klimt. Een van de tofste nieuwe nummers waar nog geen titel van weten. Het publiek voelt de spanning. Iemand probeert te crowdsurfen, maar zakt meteen weer tussen de hoofden. De zaal lacht.
Op een ander moment klinkt er een herhalende EY-sample waar Torre zelf niet overheen zingt. Leuk detail is dat dummer Tim deze eerst speelt op een drumpad en later met een pedaal doorspeelt tijdens het drummen. De hele zaal doet mee met de Ey, alsof het een ritueel is.

Bekende tracks, maar anders

De setlist is traag opgebouwd, de nieuwe nummers zitten allemaal in lage bpm. Zo krijgt Kitty Kitty ook een vertraagde uitvoering maar leidt alsnog tot een van de meest intense pit van de avond. Natuurlijk komt Witch Doctor voorbij. Zelfs in de kleine Herberg gaat alles los. De cirkelpit is zo intens dat het bijna onverantwoord wordt in zo’n kleine zaal. Pure chaos, pure energie.

Torre op zijn best

Het optreden duurt niet lang, maar wel intens. Torre is scherp, maakt veel oogcontact en heeft zichtbaar plezier. Hij grapt meer dan anders. “Zijn jullie er klaar voor? Oh, ik zei het niet op een frontman manier. ZIJN JULLIE ER KLAAR VOOR?” De zaal brult. Wanneer het publiek op een willekeurig moment begint te klappen, zegt hij droog: “Dat klapt.” De band zit er goed in en voelt duidelijk dat dit een bijzondere avond is.

Eindoordeel

Een korte, compacte set vol nieuw materiaal dat nog moet groeien. Maar de energie klopt en De Staat bewijst opnieuw waarom ze zo’n geliefde liveband zijn. Het niveau blijft hoog, zelfs in een kleine bar in Ommen.

Na het concert bleef de band nog even hangen met het publiek. De bandleden lieten daarin vallen dat er veel nieuwe muziek aankomt en de vraag of ze op Down The Rabbit Hole 2026 staan werd niet ontkend.