Review Electric Six in Hedon Zwolle
(Hedon Zwolle, 22 nov) – Hedon staat niet vol, maar wél goed gevuld op deze frisse novemberavond. Het publiek is overwegend mannelijk, een vrolijke mix van dertigers en veertigers die nog precies weten waar ze waren toen MTV2 Gay Bar grijs draaiden. In het donker klinkt een stem, gevolgd door opzwepende muziek. We are Electric Six. Nog voor je ogen wennen, stapt Dick Valentine uit het zwart. How you’re doing? We’ve got sixteen albums. This is from the first one. De toon is gezet. Geen grootse theatrale entree, maar wel eentje die meteen de energie aanzet.
Publiek en sfeer
Het publiek is opvallend kleurrijk. Denk: roze tanktops, woeste baarden en een fanclub die je zonder bandshirts toch direct herkent. Electric Six trekt geen strak omlijnde doelgroep, maar hier klopt precies wat je verwacht: mensen met humor, rockfans met een zwak voor chaos, en iedereen die de 2000s-nostalgie omarmt. De dansvloer beweegt vanaf nummer drie en blijft dat de rest van de avond doen.
Show en entertainment
Dick Valentine is geen topzanger, maar wel één van de betere entertainers in zijn soort. Zijn stem is verder prima, met slechts één hoorbare uitglijder, maar zijn timing is loep-zuiver. Tussen de nummers door kondigt hij elke track ironisch aan alsof het een bingoavond is. This is number four. Even later kiest hij iemand uit het publiek om op theatrale wijze zijn gitarist voor te stellen. Het is lichtkomisch, nergens zwaar aangezet en past perfect in de chaotisch charmante formule van Electric Six.Tussendoor vertelt Valentine dat hij in de buurt van Amersfoort ging tanken, waar iemand hem doodleuk vertelde dat Electric Six niet meer cool is. De zaal lacht. Het statement wordt op het podium met zoveel plezier onderuit gespeeld dat niemand het tegenspreekt.
Muzikale hoogtepunten
De set is strak opgebouwd. Het zesde nummer wordt aangekondigd met: after five of our most rubbish songs it’s time for our best song. Down at McDonnelzzz. Het publiek gaat er direct in mee. Vanaf dat moment is het hek van de dam.Gay Bar is het absolute hoogtepunt, zoals te verwachten, maar blijft live ongekend krachtig. Bij Danger! High Voltage duikt zelfs een crowdsurfer over de zaal, alsof we ineens weer in 2003 staan.De grootste verrassing is Improper Dancing, waarin ze plots, midden tussen STOP en CONTINUE, (Who the Hell Just) Call My Phone? verwerken. Het is kort, maf en precies waarom dit soort bands live zoveel beter werken dan op papier.
Stemmingen en momentum
De energie blijft stijgen. Halverwege het optreden richt Valentine zich naar zijn band en feliciteert hen hardop. Ze zijn nu officieel halverwege de tour: 27 shows in 7 landen. Het is zo droog gebracht dat het publiek erom grinnikt, maar het geeft de set tegelijk een voelbaar ritme. Even later worden de moshpits weer geopend. Nummer 18 Dance Epidemic is volgens Valentine voor some of the girls, maar de halve zaal springt mee. Aan het eind klinkt luid: are you ready for my sucky sucky? Niemand twijfelt. Hedon geeft zich volledig over.
Einde
De laatste klap komt van Dance Commander. Alles nog een keer, alle chaos, alle humor, alle campy rock in een slotnummer dat Hedon nog even stevig laat stuiteren.
Eindoordeel
Electric Six levert precies waar je voor komt: energie, absurd plezier en een frontman die weet hoe je mensen aan het lachen én dansen krijgt.De band mag ouder zijn, maar het vuur is er nog steeds. Gay Bar blijft het moment dat alles samenvalt, maar de rest van het optreden verrast net zo goed.