Het laatste feestje als belofte

(Paradiso, Amsterdam) – In mijn eentje ga ik op pad richting Amsterdam, Paradiso. Gerson Main speelt Het Laatste Feestje in de Grote Zaal. Ik volg hem al een tijd en zag deze show steeds voorbij komen. Ik zag hem eerder op een festival, waarschijnlijk Paaspop, net na zijn periode bij De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Toen draaide ik nummers als Koning van de Camping en Deejay veel. Ook zijn samenwerkingen, onder andere met Freez, bleven hangen. En vorig jaar was er eindelijk weer een nieuw album. Weg Van Dit feestjE. Verrassend, speels en persoonlijk. Sultan als favoriet, later gevolgd door Tranen met Herman van Veen en ATTILERIE (c’est la vie). Twee pareltjes van dit jaar. Gerson zet me op de gastenlijst voor een review. Op naar het hoogtepunt van zijn jaar en mijn laatste concert van 2025.

Een zaal die meteen beweegt

Bij opkomst klinkt een orgel. De band speelt al. Gerson moet nog opkomen. Vanaf track één wordt er gedanst. Het publiek zit er meteen goed in. Dan volgen Zomer In De Blijmer en Sultan. De zaal juicht en zingt luid mee. Vrolijkheid overheerst. Gerson bedankt het publiek en zegt dat hij even moet bijkomen. Hij had liefde verwacht, maar niet dit soort liefde. Er wordt geroepen vanuit de zaal. Hij noemt zijn band monsterlijk goed, bedankt iedereen voor het vertrouwen en sluit quasi af: “Fijne avond verder, dit was ’m.” Grapje.

Praten over eindigheid

Dan wordt het serieuzer. Gerson praat over de eindigheid der dingen. Alles houdt op. Juist die tijdelijk­heid geeft het leven kleur en maakt het intens. Hoe vier je eindigheid? Niet door te wachten tot het einde, maar door nu al te beginnen met vieren. Zodat je aan het einde kunt zeggen: we hebben er echt van genoten. Welkom op het laatste feestje. Hij belooft weinig te praten.Vanuit dat praatje start hij een nummer. De band twijfelt hoorbaar. Gerson stopt, benoemt het lachend en begint opnieuw.

Stilte, tekst en aandacht

Er volgt een rustig nummer. Zinnen blijven hangen van Net Genoeg. “Zeg gewoon dat het net genoeg is.” De zaal luistert aandachtig. Daarna draagt hij een rijmvers voor als gedicht, dat overgaat in een song. De band neemt de tijd voor muzikale intermezzo’s. Dan klinkt het scherp en ongefilterd:“Zing halleluja uit HERE. Mama, doe je oren even dicht:soms heb ik onveilige seks met iemand die ik nauwelijks ken.”Een lange solo volgt, op steel guitar. Glijdend en gevoelig. Mensen pakken elkaar vast.

Gastoptredens en verhalen

“Ik speel deze nooit live,” zegt Gerson. Luchtkastelen wordt ingezet. Dio komt het podium op. Samen spelen ze het nummer. De zaal geniet zichtbaar. Daarna volgt een verhaal over Gerrit in Paradiso. Over LSD. Over in slaap vallen en wakker worden in een hostel in Tanzania. “Als ik ooit in Paradiso speel, maak ik precies de show zoals Gerrits LSD-trip.” De zaal lacht en luistert. Er komt een extra gitarist het podium op.

Van luisteren naar losgaan

Ik weet niet hoe begint. De zaal zingt direct mee. De gitarist gooit een dikke solo eruit. “Dit is country-blues-Caribisch,” zegt Gerson. Hij roept iedereen op om te dansen. Achterin blijft het nog wat stijf. “Hebben jullie de cue gemist?” Gerson komt met gekke dansmoves. De band schakelt naar Caribische ritmes. Langzaam maar zeker beweegt de hele zaal mee.

Het feestje barst los

“Wie gaat er wel eens naar de camping?” Koning van de Camping zet in. Vanaf dit moment is het feest volledig los. Tussen nummers door speelt de band bekende melodieën instrumentaal. Je herkent ze meteen. De zaal juicht hard.Gerson vraagt hoe je eindigheid viert. Met vrienden en familie om je heen. Iedereen is er vanavond. Matties. Familie. Hij geeft een shout-out naar Marnix Dorrestein, met wie hij zijn laatste album maakte. Marnix neemt plaats achter de piano en DUIKER wordt gespeeld. Handen gaan de lucht in. De hele zaal doet mee.

Tranen en overgave

Dan het nummer Tranen. Gerson vertelt over zijn wens om ooit een nummer met Herman van Veen te maken. Drie jaar later kwam die droom uit. Herman werd gevraagd voor vanavond , zei nee, want zat in Duitsland. “Maar wij hebben de Marokkaanse Herman van Veen,” grapt hij, wijzend naar een bandlid, die de sterren van de hemel zong. “Klappen jullie mee?” De zaal klapt. Na het nummer gaat de zaal volledig uit zijn dak na een toffe drumbreak. Gerson voelt dat ze nog een paar rondjes moeten. De drummer zit er namelijk lekker in. Oke, kom op nog 4 rondjes dan.

Samen zingen tot het einde

“Hoe vieren we eindigheid?” Door te vieren wat je hebt, zegt Gerson. Hij vindt dat zelf moeilijk. Eiland begint. “Kan de hele zaal zingen?” Gerson dirigeert en het refrein wordt massaal meegezongen. Een witte spotlight verschijnt. “Mama haal me weg van het feestje.” Dan weer terug naar Gerrit. “Ogen open, welkom in Tanzania.”“Dit was het laatste feestje.” Nog één keer los. Gerson telt af van tien naar nul. Het voelt als oud en nieuw. Iedereen gaat los. Een muzikaal intermezzo volgt.

Een einde dat geen einde is

Bij de toegift schreeuwt Gerson het uit van vreugde. In de zaal worden allerlei nummers geroepen. Allemaal verschillend. “We doen wat wij zelf willen.” ARTILLERIE klinkt. Na bedankjes volgt een speciaal dankwoord aan zijn moeder. Ze wilde meezingen om te helpen. Gerson vraagt nu hulp. Freez komt nog even het podium op voor een laatste bedankje. En dan, als sommige mensen hun jas al in de hand hebben: Deejay. Nog één keer dansen.Laatste woorden: “Dit laatste feestje gaat nooit stoppen.”Zelfs nu wil het publiek meer.

Al met al een topavond van een topartiest vol met dans, vrolijkheid en gewoon het vieren van het leven!