Na jaren weer bij een Tim Knol show: Wanderings

(De Meenthe, Steenwijk) – Ik ben al jaren niet meer bij een show van Tim Knol geweest. De laatste keer dat ik hem live zag was tijdens de tour rond zijn tweede album Days in 2010, als ik het me goed herinner. Tim Knol met band in Hedon, met een iets ander postuur en in een andere fase van zijn leven. In de jaren daarna heb ik Tim wel zijdelings gevolgd. De bluegrass-periode heb ik zeker gehoord en het was ook gewoon heel goed gedaan, maar het bleef bij mij minder hangen.

Fast forward naar nu. Onlangs verscheen Wanderings en die plaat maakte direct indruk. Het verhaal achter het album kwam eigenlijk pas later echt binnen. Toen ik de titeltrack Wanderings hoorde, was ik meteen zeer onder de indruk. Voor mij is het een van de beste tracks van dit jaar. Het album als geheel is ijzersterk en ik maakte het niet voor niets album van de maand. Zeker als je zijn verhaal kent en daar deze muziek naast legt, valt alles op zijn plek.

Op zoek naar de live-ervaring

Het tourschema werd snel gecheckt, want dit wilde ik live zien. Online las ik dat Tim in zijn theatershow gebruikmaakt van beelden van zijn wandelingen. Dat klonk vet. Dus vroeg ik mijn moeder of zij dit ook leuk zou vinden. Samen met haar vriend wilde ze graag mee. Ze zijn echte wandelaars en theaterliefhebbers, dus dit was de ideale combinatie.

Helaas kwam Tim dit keer niet langs in Zwolle, of we hebben het gemist, dus werd het Steenwijk. In een klein en gemoedelijk zaaltje dat helemaal vol zat, zaten we op een paar meter afstand van de opstelling. Voor ons stonden maar liefst zeven snaarinstrumenten en daarnaast lagen er nog een handvol mondharmonica’s. Het voelde erg dichtbij.

Een sterke opening

De show begon met een film van Tim in zijn jongere jaren. Een ander postuur, volledig in partystemming. Daarna kwam hij stilletjes op en begon hij Wanderings te spelen. De toon was direct gezet. Tim is veranderd. Hij is die gast van toen niet meer. Het roer is om. Het was een sterke opening, met veel zelfspot. Later in de show vertelde hij openlijk dat hij niet helemaal gezond leefde en dat er verandering nodig was. Tegenwoordig wandelt hij veel en drinkt hij geen alcohol meer. Die wandelingen vormen een belangrijk onderdeel van de avond.

Muziek, beelden en humor

Het mooie aan deze theatershow is de combinatie van hele goede livemuziek, sterke beelden en leuke verhalen. Tim weet precies hoe hij dat in balans houdt. Er zit ook veel humor in. Zo vertelde hij dat hij jaren geleden voor het laatst in Steenwijk had gespeeld en toen aardig dronken was. Hij had een hele palingrokerij leeggekocht en liep die paling uit te delen in de zaal. Overal belandde paling tussen de stoelen en het zou er nog lang naar hebben geroken. Een man in het publiek kon zich dit nog herinneren. Tim bood zijn oprechte excuses aan, met een grote lach.

Covers, ontmoetingen en invloeden

Tim eerde zijn helden en speelde meerdere nummers van artiesten waar slechts enkelen in de zaal van hadden gehoord. Bobby Charles was er een van. Ook vertelde hij over een Jamaicaanse artiest die hij had ontmoet. Hij bracht ook een ode en zei er lachend bij dat vast niemand Reggea had verwacht bij een Tim Knol show. Alles wat hij speelt, ‘verknolt’ hij moeiteloos tot zijn eigen sound.

Tussen de nummers door vertelde hij verhalen over de periode waarin hij begon met wandelen. Zo moest hij drie weken bijkomen van een wandelpad in de duinen. Ook sprak hij over het wandeltrauma dat hij opliep doordat zijn ouders hem elke zondag meenamen naar het duingebied in Schoorl. Dat was voor mij opvallend herkenbaar. Zelf vind ik hiken inmiddels ook heel tof, vooral in landen als Colombia, Vietnam en Ierland.

Landschappen die blijven hangen

Hiken in Ierland deed Tim ook. Hij liet een filmpje zien waarin hij tijdens een storm gevaarlijk aan het wandelen was. De beelden uit Ierland en Noorwegen waren indrukwekkend. Even waan je je daar en wil je er meteen heen. Hij maakt die dronebeelden zelf en grapte dat als hij dit nu opnieuw in Noorwegen zou doen, het waarschijnlijk heel anders zou aflopen.

Richting het einde

Vlak tegen het einde van de show speelde hij een cover van Rufus Wainwright, I’m Going To A Town. Het publiek had er duidelijk oren naar. Tim vertelde dat hij met een groep vrienden elk jaar rond kerst een optreden verzorgt met een thema dat niets met kerst te maken heeft. Dit jaar was dat Canada. Daarom speelde hij een nummer van Wainwright.

Hij kondigde het bescheiden aan. Of hij het vanavond mocht oefenen voor publiek. Met iPad in de aanslag speelde hij het dak eraf. Het klonk al meer dan goed. Verontschuldigingen waren niet nodig.

Na afloop

Na de show vertelde ik Tim nog dat hij niet veel nummers van de nieuwe plaat had gespeeld. Hij gaf het lachend toe. De hele B-kant was overgeslagen. Ik vergaf het hem direct, want de show stond als een huis.

Mijn moeder en haar vriend waren vooraf niet echt bekend met Tim Knol, maar beleefden een hele leuke avond. Wat een goede zanger. Muzikaal sterk. En wat kan hij leuk vertellen, zeiden ze.

Na afloop liep ik langs de merchandise om de nieuwe plaat te scoren. Er kwam nog een krabbeltje op en Tim maakte tijd voor een praatje met iedereen. Als je kunt en hij komt bij je in de buurt, ga kijken. Wat een fijne avond is dat. Wanderings komt bij mij sowieso hoog in de eindlijstjes te staan.