L.A. Sagne blaast punkstorm door Eureka
(Eureka, Zwolle) – Op 16 april verandert Eureka in Zwolle in een zweterige punkzolder waar L.A. Sagne fel aftrapt met Music in the Neighbourhood. Meteen zit de vaart erin. De drummer ramt strak en snel, de gitaren snijden door de ruimte en de toon is gezet. Het publiek kijkt nog even afwachtend toe, tot de zangeres het moment grijpt: “Ik voel me heel alleen, kom alsjeblieft wat naar voren.”
De afstand verdwijnt vrijwel direct en de zaal schuift dichter op het podium. “Dit is onze eerste eigen clubtour, dus heel leuk dat jullie er allemaal zijn.” klinkt het even later.
Attitude, snelheid en controle
Met een windmachine vol in de aanslag en wapperende haren staat de zangeres vol overtuiging te zingen. Haar rauwe punkstem draagt moeiteloos over de strakke band heen.
Tussen de nummers door blijft het contact scherp en ontwapenend: “We zijn hier gekomen om de release van onze plaat te vieren. Koop ’m vooral bij de merch. En zeg hoi ook als je ’m niet wil.”
Bij I Can breekt de boel echt open. De zaal beweegt, hoofden knikken en het eerste echte losgaan is een feit.
Humor en onverwachte wendingen
De drummer gooit er halverwege een vraag uit: “Is er hier iemand van Slayer in het publiek?” Na een enthousiast antwoord volgt een kort Slayer intro, dat meteen weer wordt afgekapt. “Nee, ander keertje haha.”
De bassist voegt toe: “Thank you Zwolle. Lekker warm is het hier bij jullie op zolder.” en wijst speels iemand aan: “Jij houdt van sigaretjes roken hè, ik zie het wel.”
Het zijn momenten die de show lucht geven zonder de intensiteit te breken.
Hoogtepunt met impact
Voor Rain on My Skin wordt het even persoonlijk: “Dit nummer gaat over overweldigd worden en niet weten wat je moet doen en elkaars hand vasthouden.”
Het absolute hoogtepunt volgt met I’m a Girl. “Wie kent het initiatief girls to the front?” roept de zangeres. Een groep meiden stormt naar voren en zingt luid mee. De energie piekt en de zaal voelt ineens als één geheel.
Even lucht, dan weer rammen
Na zo’n 45 minuten komt er kort ademruimte. “Houdt er iemand van country?” vraagt de zangeres, waarna een nummer een speelse country twist krijgt. Het publiek klapt enthousiast mee.
Maar lang blijft het niet rustig. Inclusief een brakke Wilhelmus solo duwt de band weer vol door richting het einde.
Afsluiten zonder omweg
Aan het slot klinkt het nuchter: “Eureka, hartstikke gezellig. Volgende keer doen we het gewoon nog een keertje over.”
De set eindigt met Human Nature, nog één keer stevig en recht vooruit gespeeld. Daarna is het klaar. Geen encore, wel een ventilator die richting publiek draait en een uitnodiging om langs de merch te komen. Een uur punk, compact en intens.