Paceshifters zetten Eureka op scherp in Zwolle

(Eureka, Zwolle) – Eureka in Zwolle staat op 27 november afgeladen vol voor Paceshifters. De zaal is uitverkocht en gevuld met een mix van Zwolse muziekscene, vaste gezichten en nieuwe bezoekers die nog geen idee hebben waar je een jas ophangt of een biertje haalt. De band heeft er duidelijk zin in, want zodra Seb Dokman het podium opstapt en opent met hey Eureka, alles goed, slaat direct de vonk over. De versterkers staan vol open en de eerste aanval aan riffs zet de toon voor een avond die vooral draait om spelen en nog meer spelen.

Openingsfase

De band knalt er meteen in. Drummer Jesper gaat als een malle en is vanaf de eerste seconde de blikvanger van het podium. Paul op bas staat er ontspannen maar trefzeker in. De zaal moet nog een beetje loskomen, maar de band laat zich daar niet door remmen. Het volume is stevig, waardoor de zang af en toe wat wegvalt, maar het past bij de rauwheid van Eureka en bij een band die vooral wil beuken.

Band op stoom

Na zes nummers klinkt een korte mededeling vanaf het podium: we praten weinig en spelen veel. Het is precies wat deze show typeert. Het voelt als een jamsessie die toevallig voor publiek wordt gehouden. Seb tikt tussendoor een slokje van zijn blikie Hertog weg en de band speelt door alsof ze in hun oefenruimte staan. Extra kratten beugels worden binnen gedragen en de avond krijgt het gevoel van een spontaan feestje waar iedereen welkom is.

Moment voor Pronkie

Het meest opvallende moment van de avond volgt bij het nummer dat Paceshifters samen met Sam van Magnetic Spacemen spelen. Het nummer is oorspronkelijk geschreven met Pronkie, de overleden bassist van Bökkers. Het is stil bij de start en die stilte zegt eigenlijk alles. Een onverwachte, bijzondere verrassing die de avond even een andere kleur geeft. Het publiek reageert warm en het applaus is langer dan bij welk ander nummer dan ook.

Nieuwe muziek en oude energie

De band speelt vanavond voor het eerst niduw werk live. Opgegeven moment schreeuwt Seb het uit tijdens een song. De drie zingen geregeld samen en er is nog steeds nauwelijks interactie, tot hij iemand in het publiek aanspreekt over een bekend shirt. Vanaf dat punt gaat het tijdelijk way back, volledig in punkstand. Oude songs, nieuwe tracks, het vliegt in hoog tempo voorbij. Leven we nog, roept Seb. Ja, maar de band heeft het zichtbaar zwaarder dan het publiek.’Wij hebben het zwaar’ klinkt het. De eerste rustige passage komt pas daarna.

Zwolse familie in de zaal

Het is een avond vol bekenden uit de Zwolse muziekscene. ‘Morgen is het concert in Hedon van Money & The Man In Hedon en Magnetic Spacemen en Mambo Sun zijn er ook.’ De drummer van Mambo Sun staat in de zaal en wordt aangehaald. De drummer is er zelf niet bij en heeft een vervanger geregeld. Hij moet met een andere band in het voorprogramma spelen van Paceshifters. Shoutouts vliegen over en weer en dat maakt het optreden meer dan een regulier concert. Het voelt als familie die elkaar tegenkomt in hun eigen huiskamer.

Afsluiting met geweld

Er wordt geproost met het publiek. Volgende nummer hebben we lang niet gedaan, zegt Seb, waarna Where We Belong loskomt. Tussendoor even ademhalen, daarna gaat Eureka weer volledig op School van Nirvana. Een harde track zonder genade. Is er nog bier, vraagt Seb na afloop. Het antwoord is duidelijk: ze hebben er zin in. Cut ’n Run sluit uiteindelijk de avond af. Licht gaat uit, band verstilt even, en dan explodeert Eureka nog een laatste keer.

Eindoordeel

Paceshifters leveren een sterke show in hun eigen regio. Het voelt alsof je bent uitgenodigd op een feest dat toevallig ook een concert is. Veel vrienden, veel bekenden en een band die vooral wil spelen en dat met volle overtuiging doet. De energie komt vooral van de band zelf. De zaal kijkt, geniet en blijft grotendeels bij zichzelf. Hoogtepunt is het nummer voor Pronkie. Qua eigen werk steelt Cut ’n Run de eer.